winst juryAls schrijver en als lezer ben ik niet erg genrevast. Mijn thrillers gaan al verschillende kanten op, maar daarbuiten schrijf ik ook. Ooit bracht ik kinderboeken uit en een avonturenroman, en ik ben ook bezig geweest met korte verhalen en een fantasy-manuscript. Dat laatste manuscript heb ik maanden geleden naar een wedstrijd opgestuurd. Aangezien de Crime Compagnie geen thrillers uitgeeft, ben ik voor fantasy op zoek naar een andere uitgever. Een wedstrijd is daarvoor een heerlijk middel, Er zitten een paar mooie kanten aan: een deadline (en eentje waarvan niemand het zal merken als je hem mist, alleen jijzelf); een uitdaging; restricties die een verhaal sterker kunnen maken (aantal woorden, thema's); en het is een mooie gelegenheid om jezelf aan anderen te meten. 

Eind november was de uitslag van de Zilverpoor Manuscriptenwedstrijd. Er waren die laatste maanden zoveel dingen gebeurd dat winnen eigenlijk niet meer belangrijk voor me was, Ik had voor mezelf de lat wel redelijk hoog gelegd, ik wilde minstens de longlist bereiken, dat wil zeggen bij de beste vijftien zitten. De uitslag begon helemaal onderaan..Dus bij nummer twintig begon het bij mij wel wat te kriebelen. Vijftien kwam, nog steeds werd mijn naam niet genoemd. Dan  de shortlist. Cocky van Dijk van Zilverspoor bezit beslist het talent om spanning op te bouwen. De top drie mocht naar voren komen, en dat betekende Pam Hage en ik, want de derde was niet aanwezig. Op de foto zie je het resultaat: Zilver bij Zilverspoor. Jullie horen nog van me wat er verder gaat gebeuren met dit verhaal. 

winst juryZet twaalf schrijvers, drie docenten en een kok bij elkaar op een eiland, en het begint te stormen. Zo is Windkracht 15 ontstaan, een bundel van vijftien verhalen, allemaal spelend op de wadden. De zee is gevaarlijk, dat kunnen ze je op Texel wel vertellen. Daarom gaat 1 euro per verkocht boek naar het goede doel, de KNRM.  

IMG 8260 2

De schrijfweek van de Online Schrijfschool op Texel is een bijzondere, intensieve midweek, waarbij de schrijvers workshops volgen, research doen, schrijven, coaching krijgen en ook nog proberen te genieten van de omgeving en het lekkere eten. Het mooie is dat ze er zeker van zijn dat wat zij schrijven gepubliceerd zal worden in een nieuwe bundel eilandverhalen. Ik was dit jaar een van de docenten en mocht ook meeschrijven aan de bundel. Een enorm fijne ervaring..Ook in 2023 komt er weer zo'n week, en die is al bijna volgeboekt. 

 

winst juryHet is op de website even stil geweest, en dat betekent meestal dat het in mijn hoofd erg druk is.Ik ben druk bezig geweest met een manuscript, stuurde weer wat verhalen op naar een wedstrijd en zelfs een heel manuscript. Ondertussen coach ik meer schrijvers via de Online Schrijfschool en voel ik me daar helemaal op mijn plek. Het is heerlijk om weer collega's te hebben waar je mee kunt sparren, en die allemaal samenwerken met één doel: van de schrijfschool een succes maken. 

Behalve dat ik me weer docent voel, merk ik dat ik ook leer van elk manuscript dat ik beoordeel. Waarom werkt iets wel of niet, en hoe zou je dat kunnen veranderen? 

Afin, met twee manuscripten bij uitgevers begint het weer te kriebelen. Ideeën stromen binnen, ik puzzel aan een plot en geniet ervan. Soms denk ik dat een lezer nooit zoveel plezier kan hebben aan het lezen van een boek als ik beleef aan het schrijven ervan. 

IMG 4670De zomer begint, en er gebeurt ineens vanalles. Niet alleen Het Tango algoritme zorgt voor beweging met leesclubs en recensies, maar ook diverse andere activiteiten werpen onverwachte vruchten af. Zo reageerde ik op een bericht over thuiswerken in het Rietveld Schröderhuis, en werd ik uitgekozen om op maandag 23 juni een dagdeel daar te werken. Omgeving en lokatie zijn voor mij erg belangrijk. Waar is mijn hoofdpersoon en hoe voelt het daar? 'Waan je in een andere wereld' geldt niet alleen bij lezen, maar ook bij het schrijven. Ik zat op de stoel van mevrouw Schröder en probeerde me in haar wereld in te leven. 

Komende week verschijnt Waan je in een andere wereld, met verhalen van mij en mijn collega's bij De Crime Compagnie. In elk spannend verhaal vertrekt iemand naar een andere plek. 

Het toetje van mijn Rietveld-avontuur was dat op de andere verdieping een rechercheur aan het werk was, die me goed kan helpen bij mijn volgende boek.
Naar aanleiding van mijn bijzondere thuiswerkplek schreef ik een artikel op Pen.nl, met aan het eind opsomming van plaatsen waar ik ook wel eens zou willen thuiswerken. Dat leverde meteen beweging op, dus wellicht kan ik me binnenkort weer in een andere wereld wanen.  

L’esprit de l’escalier, noemde filosoof Denis Diderot het, lees ik in de NRC. De geest van de trap, ofwel het feit dat je pas na het weggaan, onderaan de trap, het beste antwoord op een vraag te binnen schiet. 
Het overkwam me na de boekpresentatie van Het Tango algoritme, waar Gina van den Berg de vraag stelde waarom drie sterke vrouwen zo snel vallen voor de mannelijke hoofdpersoon. Ik antwoordde dat hij zich eerst moest bewijzen, wat hem de nodige moeite kostte. En dat de vrouwen zelf ook acie ondernamen.
Het beste antwoord zat de volgende ochtend bij het wakker worden in mijn hoofd. Bij een tango heb je leiders, meestal de mannen, en volgers. De leider zorgt dat de volger veilig en zonder botsingen over de dansvloer kan gaan. Daarbij krijgt een volger genoeg inbreng, het is aan de leider om haar intenties te voorzien.

Het is niet zwak om je aan een ander over te geven, integendeel, het vergt een hoop moed om grotendeels achteruit stappend op hoge hakken over de dansvloer te gaan, om een ander jouw welzijn toe te vertrouwen. De levensles van de tango. 

In het filmpje dansen Mariyana Aksu en Bas Knuttel in bibliotheek De tweede verdieping, die ik erg dankbaar ben voor het hartelijke welkom. 

De speelgoedman op longlist

Een lastige interviewvraag op de boekpresentatie was: Waarom schrijf je over algoritmes, over cybercrime? Wil je de lezer iets meegeven? Schreef je Het CARPA Complot en Het Tango algoritme om mensen iets te leren? Nee, niet in eerste instantie, zei ik, ik wilde een spannend verhaal maken. Over cybercrime, over de algoritmes achter socialmedia-apps, dat wel.

Zit er dan toch nog steeds iets van een ‘juf’ in mij?